Her şey aslında böyle başladı...
Gerçi tam olarak böyle başlamadı. İşin en başı çok daha farklı bir hikâye. Onu da başka bir videoda anlatırım.
Burası Antalya, Kaş.
Benim düzenli ticarete başladığım yer.
"Düzenli" diyorum ama...
Sahilde tezgâh kuruyorum.
Bir esnaftan uzatma kablosu ödünç alıyorum.
Başka bir esnafın dükkânından elektrik çekiyorum.
Sonra da zabıta gelip kaldırana kadar satış yapmaya çalışıyorum.
Yani, o şartlarda ne kadar düzenliyse artık... 😅
Bu arada bütün bunlar olurken ben Balıkesir'de İnşaat Mühendisliği okuyorum.
"E Kaş ne alaka?" diyeceksiniz.
Haklısınız.
O da uzun hikâye.
Onu da başka zaman anlatırım.
Bir süre Kaş'ta çalıştıktan sonra Balıkesir'e geri döndüm.
İlk zamanlar kendi atölyem yoktu.
Başkasının atölyesinde çalışıyordum.
Tabii o atölyeye nasıl girdim...
Oradaki insanlarla nasıl tanıştım...
Balıkesir gibi çok da kolay olmayan bir yerde bunu nasıl başardım...
Onların da ayrı ayrı hikâyeleri var.
Neyse...
Bir süre kendi işlerimi o atölyede yaptıktan sonra en sonunda beni kovdular.
Aslında iyi de oldu.
"Git de artık kendi işini yap." demiş oldular. 😄
Sonra bir atölye kiralamaya karar verdim.
Bakın, abarttığımı düşünebilirsiniz ama gerçekten söylüyorum...
O atölyeyi kiralama süreci bile başlı başına bir film gibiydi.
Gariban bir üniversite öğrencisi atölye kiralamaya çalışırken nasıl olur da mafyayla uğraşmak zorunda kalır...
Bugün bile hâlâ anlamış değilim. 😂
Ama sonunda o atölyeyi tuttum.
Ve işte bu görüntüler...
O günlerden.
Sonra okul bitti.
Ben artık İzmir'e taşınmaya karar vermiştim.
Ama tabii cebimde öyle büyük paralar yok.
Mecburen 20 bin lira kredi çektim.
Plan basitti.
Parayı alacağım, İzmir'e taşınacağım, yeni düzenimi kuracağım.
Tam o sırada pandemi patladı.
Taşınma işi mecburen ertelendi.
Ben de "Para boşta duracağına bari altın alayım. Hiç olmazsa taşınana kadar birkaç kredi taksidini çıkarır." diye düşündüm.
Sonuç?
Onda da zarar ettim. 😅
Yani İzmir macerasına daha başlamadan iki kredi taksidi içeride başlamış oldum.
Bazen gerçekten evren, "Bir deneyelim bakalım vazgeçecek misin?" diye sınav yapıyor gibi geliyor insana.
Balıkesir'de beni tutacak pek bir şey kalmadı.
Kendime çizdiğim yolun da o şehirde devam etmeyeceğini anladım.
Toplandım...
İzmir'e taşındım.
Son birkaç yıldır da İzmir'deyim.
Çok şükür güzel bir ekip kurduk.
Birlikte güzel işler yaptık.
Ve inanıyorum ki...
Daha çok başındayız.
Çünkü artık hem imkânımız var...
Hem de fırsatımız.
Tabii...
Bir şehirde doğup büyümeyince...
Ailen yanında olmayınca...
Hele ki maddi olarak güçlü başlamadıysan...
Bu yol biraz daha uzun oluyor.
Biraz daha yorucu oluyor.
Ama beni ayakta tutan çok sevdiğim bir söz var:
"Hayatta hiçbir şey yolunda gitmedi...
Ama hiçbir şey de beni yolumdan etmedi."
İşte benim hikâyem de biraz böyle başladı...
Devamı ise başka yazılarda..
